skip to Main Content
Ψηλαφητό σύστημα ανάγνωσης μηνύματος

Στις αρχές του 19ου αι. πολλοί στρατιώτες της πρώτης γραμμής έχαναν τη ζωή τους  προδομένοι από το φως που χρησιμοποιούσαν για διάβασμα χαρτών ή οδηγιών στο σκοτάδι της νύχτας, κάτι που μοιραία φανέρωνε τη θέση τους στους  ακροβολιστές του εχθρού.

                                                                       Charles Barbier de La Serre

Charles Barbier

 

Παράλληλα, με την ευρύτατη πλέον χρήση του πυροβολικού, η τύφλωση από βλήματα και θραύσματα ήταν συνηθισμένη πια συνέπεια των μαχών

barbier grid

Ένας Γάλλος αξιωματικός  του πυροβολικού, ο Charles Barbier (1767-1841), συμμαθητής κάποτε στη σχολή με το Ναπολέοντα Βοναπάρτη, συνειδητοποίησε την ανάγκη δημιουργίας μιας καινοτόμου μεθόδου επικοινωνίας, που θα μπορούσε να είναι λειτουργική σε συνθήκες απόλυτου σκοταδιού.

Η λύση που σκέφτηκε ήταν να μεταφέρονται μηνύματα που μπορούσαν να διαβαστούν με την αφή. Αποστολέας και παραλήπτης, θα έπρεπε βέβαια να απομνημονεύσουν έναν αλφαβητικό πίνακα και στη συνέχεια να αλληλογραφούν με χαρτιά, όπου θα είχαν εντυπωθεί μοτίβα ανάγλυφων κουκκίδων,  το καθένα από τα οποία θ’ αντιστοιχούσε με ένα γράμμα. Η βασική του αυτή ιδέα δεν ήταν βέβαια παρά μια παραλλαγή του ‘τετραγώνου του Πολύβιου’, για το οποίο είχε ακούσει σε ένα σεμινάριο στη σχολή του.

barbier method

Η Γαλλική διάλεκτος όμως περιέχει αρκετούς, συχνά χρησιμοποιούμενους συνδυασμούς γραμμάτων. Έτσι ο Barbier σχεδίασε στο αρχικό του πλέγμα (πίνακας κάτω αριστερά) έξι οριζόντιες γραμμές κι έξι κάθετες κολώνες, οι οποίες αριθμούσαν συνολικά τριάντα έξι τετράγωνες κυψέλες.

Το μήνυμα (πάνω δεξιά εικόνα) μπορούσε ν’ αποκωδικοποιηθεί μέσω ενός συστήματος, που ο Barbier αποκαλούσε τομογραφία (sonography). Η αιχμηρή ακμή ενός σουγιά θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη χάραξη τραχιών σημαδιών σε χαρτί, με δίστηλη στοίχιση,  φανερώνοντας τη θέση του γράμματος στο πλέγμα.

Εξαιτίας όμως του μεγάλου αριθμού των κυψελών που προέκυπτε, τα γράμματα που ήταν τοποθετημένα στις μεγαλύτερες συντεταγμένες (για παράδειγμα 6η στήλη, 6 γραμμή) ήταν δυνατόν να περιέχουν έως και δώδεκα σημάδια. Η εφεύρεση του Barbier, λόγω πολυπλοκότητας κρίθηκε τελικά ανεφάρμοστη από τους ανωτέρους του, ιδιαίτερα για τους στρατιώτες στο πεδίο της μάχης.

επίλογος

Παρά την αρχική του αποτυχία όμως, ο Barbier σκέφτηκε πως η μέθοδος της νυχτερινής γραφής μπορεί να αποδεικνυόταν επωφελής για τους πολίτες. Εντωμεταξύ είχε καταφέρει να τελειοποιήσει τη μέθοδό του. Αντί να χρησιμοποιεί σουγιά για να σκαλίζει σημάδια πάνω σε χαρτί, όπως έκανε αρχικά στο πεδίο μάχης, έκανε απλές τρύπες με βελόνα και αργότερα με την βοήθεια κάποιου μηχανουργού  σχεδίασε μια μεταλλική πλάκα-οδηγό ώστε να διευκολύνει την εκτύπωση.

Έτσι λοιπόν, το 1821, αποφάσισε να αποταθεί στο Βασιλικό  Ίδρυμα Τυφλών Νέων στο Παρίσι (το πρώτο στο είδος του παγκοσμίως για παιδιά με προβλήματα όρασης). Το πλέγμα του παρόλα αυτά παρέμενε κατά βάση φωνητικό, παρέλειπε γράμματα κι εμπόδιζε το ακριβή συλλαβισμό των λέξεων. Απουσίαζαν επίσης σημεία στίξεως, αριθμοί και σύμβολα χρήσιμα στην απεικόνιση μαθηματικής ή μουσικής σημειογραφίας.

Το σημαντικότερο μειονέκτημά του, ήταν το μέγεθος των κυψελών και η  πολλαπλότητα των εμπεριεχομένων προς αναγνώριση κουκκίδων, τα οποία καθιστούσαν το διάβασμά τους επίπονη διαδικασία.

Το πρόβλημα κατάφερε να λύσει τελικά ένας 12χρονος τότε τυφλός μαθητής του, ο Μράιγ, μετατρέποντας το1837 το σύστημα του Barbier από φωνητικό σε αλφαβητικό, χρησιμοποιώντας 6 μόνον σημεία, που μπορούσαν να διαβαστούν γρήγορα με τα δάκτυλα του ενός χεριού. Κατασκεύασε δηλαδή το ψηλαφητό σύστημα γραφής για τυφλούς, που χρησιμοποιείται μέχρι σήμερα.

Για το σύστημα Braille θα ακολουθήσει ειδικό άρθρο.

Συγγραφέας: Κώστας Γιαννακός

 

Back To Top